Μια φανταστική αποδοχή

Η κριτική και η αποδοχή, συνθέτουν μια γνώριμη και ιδιαίτερα δημοφιλή διαδικασία κατά την περίοδο που διανύουμε, τόσο στην καθημερινότητα μας, όσο και στην ψυχαγωγία μας.

Όλο το εκφραστικό ανθρώπινο πρίσμα, περνά μέσα από το παραπάνω φίλτρο, αποκαλύπτοντας τις ανάγκες του για προσωπικές παρεμβάσεις, πριν την έγκριση μας για την τελική του υιοθέτηση στον τρόπο ζωής μας.

Πότε ήταν αλήθεια, η τελευταία φορά που αποδεχτήκαμε αυτούσια κάτι?

Έχουμε επίγνωση όταν φοράμε την κάπα του δικαστή κραδαίνοντας το σφυρί της ετυμηγορίας, ή λόγω της διαρκούς διαδικασίας το αντικαταστήσαμε με το προσωπικό μας “ανεξάρτητο” ένδυμα?

Από τον πρωινό καφέ, το μεσημεριανό γεύμα μέχρι ένα ζήτημα σχέσης, ένα οικονομικό ζήτημα, ένα πολιτικό ζήτημα, ένα εθνικό ζήτημα, όλα παρουσιάζουν την ανάγκη για τη δική μας “πολύτιμη” παρέμβαση-κρίση.

Ακούγεται αντιφατικό, αλλά σε μια εποχή που οι τεχνολογικές εξελίξεις μας επιτρέπουν τον ακριβή υπολογισμό οποιουδήποτε παράγοντα, εκλείπει ο ανθρώπινος.

Η πεμπτουσία της συζήτησης μεταξύ δυο ανθρώπων, τείνει ολοένα και περισσότερο να

απομονώνεται στην επιχειρηματολογία μεταξύ “σωστού” και λάθους, αφήνοντας σε αναμονή όλους τους εν δυνάμει προορισμούς, που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν έχοντας ως “διαβατήριο” τους, την αποδοχή.

Ας αναλογιστούμε, όχι μια μέρα αλλά την αυριανή ημέρα, όπου οι γύρω μας δεν θα “απαιτούν” από εμάς να ξαναδώσουμε εξετάσεις για να μας παραχωρήσουν την προσωπική τους έγκριση, αλλά θα μας επιτρέψουν να αναπτύξουμε το προσωπικό μας όραμα, διευρύνοντας μαζί με τα όρια μας και την δική τους “αποδοχικότητα”.

Το να υπενθυμίζεις στους άλλους μέσα από τον τρόπο ζωής σου, την κοχλάζουσα ανάγκη του πνεύματος για δράση, προϋποθέτει την πλήρη αποδοχή του δημιουργικού δυναμικού τους.

Η κριτική, είναι ο κύριος λόγος που η ενέργεια μας καθημερινά εξασθενεί μέσα σε λίγες ώρες, επηρεάζοντας την υπομονή, τη διάθεση και κυρίως τον ανθρωπισμό μας.

Ίσως ο μόνος λόγος που όλοι αδυνατούν να μας αποδεχτούν «αυτούσια», είναι ότι εμείς οι ίδιοι αδυνατούμε να τους αποδεχτούμε, με την αντίστοιχη προοπτική.

Ίσως αν στο πρόσωπο του “ενόχου”, του “λανθασμένου” ή του “ιδιότροπου”, αναλογιζόμασταν τον εαυτό μας ή κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, τότε ίσως κάναμε την πρώτη μας διστακτική κίνηση, προς την γνήσια αποδοχή.

Θα ήταν εξοργιστικά βαρετό, αν όλοι μας ήμασταν ίδιοι.

Ας εκμεταλλευτούμε τη μεταξύ μας διαφορετικότητα, στο να επαναπροσδιορίσουμε εκ νέου τη φανταστικότητα του καθενός μας.

Ίσως τότε καταφέρουμε, να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε και την δικιά μας.

Καλώς όρισες σε μια φανταστική εκδοχή του εαυτού σου…την καλύτερη.

Installation Jannis Kounelis | foto Michele Alberto Sereni

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Yorgos Pantazonas

Έχοντας τη βεβαιότητα, ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει φανταστικός, δημιούργησε το συγκεκριμένο site, ώστε όσοι επιθυμούν να καταθέσουν τη δική τους εκδοχή, σχετικά με το πως μπορεί να γίνει αυτό. Ας γράψουμε όλοι μαζί μια παγκόσμια ιστορία συλλογικής αγάπης, ας γίνουμε όλοι μας δημιουργοί μιας πραγματικότητας που θα είναι ικανή να τιμήσει τους προγόνους μας και μελλοντικά να στεγάσει την καλύτερη εκδοχή μας...τις επόμενες γενιές.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.