Μια φανταστική προσδοκία

Όλη η πορεία της μέχρι τώρα ζωής μας, ήταν γεμάτη από διαρκείς υπενθυμίσεις ενός υλικού ή άυλου “κενού”, που αναζητά ικανοποίηση.

Κάθε μήνας του χρόνου, μας προσφέρει μια αφορμή για να προσδοκούμε “κάτι”.

Ολοένα και περισσότερο, όλοι μας διαφοροποιούμε τα ενδιαφέροντα μας, τις ανησυχίες μας και τα πιστεύω μας, εξακολουθώντας ωστόσο να προσδοκούμε “κάτι”.

Αυτό το αφηρημένο “κάτι” ως ορισμός, είναι απόλυτα συγκεκριμένο ως προς το νόημα του.

Αναφέρεται σε όλες εκείνες τις λεπτοφυείς ανάγκες, που οι ρυθμοί της εποχής δεν μας επιτρέπουν να ακούσουμε.

Πότε ήταν αλήθεια η τελευταία φορά, που θυμόμαστε τους εαυτούς μας να μείνουμε για λίγο στην (απόλυτη) ησυχία μας?

Αναρίθμητες υπενθυμίσεις καθημερινά, λαμβάνονται σε ολόκληρο τον ηλεκτρονικό κόσμο μας, αλλά καμία στο πνευματικό.

Ζούμε στην καταλληλότερη περίοδο της ανθρωπότητας, για να γράψουμε με κεφαλαία γράμματα πάνω στην σύγχρονη ιστορία, τον ορισμό που ο καθένας μας αποδίδει στην πληρότητα.

Μια καθημερινότητα, που ωθείται μέσα από μια ευρύτερη αντίληψη μιας αναγκαιότητας για δράση και όχι απλά συμμετοχή.

Η διεκδίκηση μιας ικανοποίησης που αντί να μειώνεται μέσα από την απόκτηση και τη κτήση, να αυξάνεται μέσα από το μοίρασμα και την κοινοκτημοσύνη.

Ίσως μεγαλώσαμε πια για να παίζουμε μόνο με τα δικά μας παιχνίδια.

Ίσως δεν χωράμε πλέον σε μονοδιάστατες απαντήσεις και σε κακώς επενδεδυμένες ώρες “ψυχαγωγίας”.

Ίσως έφτασε η ώρα να αλλάξουμε ομάδα και να μπούμε επιτέλους σε ένα “γήπεδο”, σε ένα “τερέν”, που μας αρμόζει…σε αυτό της ανθρωπότητας.

Η φανέλα της ατομικότητας, δεν μπορεί να μας προσφέρει τον ενθουσιασμό και την συγκίνηση που προσδοκούμε.

Κάθε προσπάθεια που κινείται από τον εγωκεντρισμό, (ακόμη και αν είναι “επιτυχημένη”) θα μαραθεί μέσα στο feed ή στις σελίδες ενημέρωσης που την έχουν καταχωρήσει, μαζί με τις υπόλοιπες αντίστοιχες.

Η φανταστική προσδοκία που γενναιόδωρα σου προσφέρεται, είναι η καταγραφή ενός αντίστοιχου γεγονότος, στο βιβλίο της ανθρώπινης ιστορίας.

Αυτό το “κάτι”, που ζητά δικαίωση-ακρόαση είναι το κάλεσμα σου να συντάξεις μέσα από τον τρόπο ζωής σου, μια παράγραφο που θα ενώνει τον Γκάντι και τον Αϊνστάιν, με τους αντίστοιχους του μέλλοντος…τα παιδιά μας.

Αυτό το “κάτι”, που αναζητά την προσοχή σου, σου ζητά να του επιτρέψεις να σε “προπονήσει” για να συνθέσεις τη λαμπρότερη σελίδα στην παγκόσμια ιστορία.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το πόσο καλοί είμαστε στο να ισχυριζόμαστε “κενά” και ανάγκες, μας προ(σ)καλώ να επιχειρηματολογήσουμε με ειλικρίνεια απέναντι στους εαυτούς μας, το λόγο που δεν πιάνουμε με τις σκέψεις μας το παγκόσμιο στερέωμα και να εξυψώσουμε στην επόμενη διάσταση.

Το λόγο που εμείς, δεν επιτρέπουμε στους εαυτούς μας, να μας (υπο)δείξουν τη μεγαλειότητα μας, καθυστερώντας με αυτό τον τρόπο, τις δυνατότητες ολόκληρου του κόσμου.

Το λόγο που αρνούμαστε να δεχτούμε, ότι όσο χρήματα και αν προσελκύσουμε, όση δόξα και αν συγκεντρώσουμε, αυτό το “κάτι” που θα επιζητούμε, είναι η αίσθηση της υπέρβασης της ανθρώπινης φύσης μας.

Η λαμπρότητα ολόκληρης της ανθρωπότητας θα χάσει την αίγλη της, αν από αυτό το βιβλίο απουσιάζουν έστω και μερικές προτάσεις…οι δικές μας.

Καλώς όρισες σε μια φανταστική εκδοχή του εαυτού σου…την καλύτερη.

Untitled 2006 Jannis Kounellis born 1936 ARTIST ROOMS  Tate and National Galleries of Scotland. Lent by Anthony d'Offay 2010 http://www.tate.org.uk/art/work/AL00186

                               Jannis Kounelis  

 

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Yorgos Pantazonas

Έχοντας τη βεβαιότητα, ότι ο κόσμος μας μπορεί να γίνει φανταστικός, δημιούργησε το συγκεκριμένο site, ώστε όσοι επιθυμούν να καταθέσουν τη δική τους εκδοχή, σχετικά με το πως μπορεί να γίνει αυτό. Ας γράψουμε όλοι μαζί μια παγκόσμια ιστορία συλλογικής αγάπης, ας γίνουμε όλοι μας δημιουργοί μιας πραγματικότητας που θα είναι ικανή να τιμήσει τους προγόνους μας και μελλοντικά να στεγάσει την καλύτερη εκδοχή μας...τις επόμενες γενιές.

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.